Kto czuje ze już nie daje rady?

[Ankawaw]

Moja córeczka wczoraj skończyła 3 rok życia, wszystko jest na nie, cały czas gada, mam czesto wrazenie ze jest złosliwa a przeciez to jest niemozliwe, pyta sie mnie np. 5 razy o to samo kiedy ja odpowiedzialam wczesniej na to pytanie, wciaz mnie prowokuje, ze WSZYSTKIM trzeba walczyc z nia, nawet jak powie "mamusiu idziemy na rower?" i ja naszykuje jej ubranka do ubrania się to musze z nia odbyc niemal batalię zeby sie ubrała...ale to tylko malutki przykład choc jest trakim mądrym i kochanym dzieckiem to ma w sobie takiego diabełka że szok, jak juz widzi ze nie mam siły i uciekam do sypialni zwinac sie pod kołdra to ona przychodzi, kładzie sie obok i mówi "bardzo cie kocham mamusiu!" wiec jak ja mam sie na nia zloscic? nie potrafie tez dac jej klapsa, a chyba by poskutkowało.

nie mam juz siły, a musze zyc, przeciez mam dziecko!

[Van'yess]

Wiesz, ja ma pewna zasadę którą wyznaje w kontaktach z małymi dziećmi.

Kiedys jak powiedziałam o niej koleżance to stwierdziła że jestem nienormalna, że jak tak można...

Mówię sobie po prostu, że dzieci sa przeciez głupie; nie chodzi o inteligencję, ale o mądrość.
Nikt się nie rodzi mądry, mądrość się nabywa z wiekiem i doświadczeniem.
Żeby wiedzieć pewne rzeczy, trzeba troche podrosnąć.

Dlatego uważam że dziecku można powtarzać nawet 10 razy dziennie, a ono na nastepny dzień zapomni i i tak trzeba zaczynać od nowa.

Jak sobie to uświadomisz, to może będziesz się mniej denerwować, bo przeciez to Ty jestes mądra więc musisz się odpowiednio zachować .

Dziecko nie jest jak dorosły że powiesz raz i już zrozumie, a czy zrobi coś czy nie jest zależne od jego widzimisię. Ono po prostu nie zastanawia sie nad tym tak mocno: zrobić to czy nie zrobić, czy powinno się czy nie. jak chce to robi.

Oprócz tego dziecko w tym wieku potrafi już byc złośliwe .
I sprawdza dorosłych, na ile może sobie pozwolić.

Musisz po prostu znaleźć odpowiedni sposób tłumaczenia córce, co może robić, co musi a czego nie wolno. Nie zawsze wystarczy powiedzieć nie ruszaj bo oparzy. A każdy maluch inaczej reaguje na argumenty, postaraj się znaleźć taki, na który zareaguje córa .

A jak pyta 5 razy to odpowiadaj 5 razy tak samo, bez nerwów, albo raz zmień odpowiedź i zobacz jak zareaguje .

Tak więc głowa do góry, Ty rządzisz, nie daj się małej Psotce, a zobaczysz, jaki to aniołek .

[malaga]

Ankawaw, widze że mamy córeczki o podobnym temperamencie i usposobieniu.Moja Pola ma 3, 5 roku i jest dokładnie taka sama.
Uparta, chodzi tylko własnymi ścieżkami, nie chce się w ogóle podporządkować i najchętniej nie przestrzegałaby żadnych regół. I właśnie najgorszy problem jest z ubieraniem, wybiera po 10 razy co chce ubrać, później ze 3 razy sie przebiera a międzyczasie chce kanapke, siku i obejrzeć bajkę.Choć innym razem ubierze się w 3 minuty.

Jest bardzo bystra i mądra jak na swój wiek...i dokładnie wie jak "manipulować",
przy każdej możliwej sytuacji sprawdza kiedy się ugnę przy daniu jej tego czego chce. Poza tym wiecznie jest w biegu, roznosi ją jakaś wewnętrzna energia..Wiem jednak że takie dzieci potrzebują zrozumienia najbliższych i dobrych metod wychowania, które mama musi stale poszukiwać-bo to nie są standardowe metody.(ja własnie wybieram sie do psychologa dziecięcego).

Generalnie staram sie jak najbardziej urozmaicić jej czas-zeby nie miała siły i czasu na psoty.A nie wariuję chyba tylko dlatego,ze odkąd skonczyła 2,5 roku chodzi do przedszkola i tam sie wyżywa:).A ja mam pół dnia wytchnienia.

[flo]

To chyba taki wiek i słynny "bunt trzylatka".
Mój szkrab też o wszystko pyta i to nie po pięć tylko po sto razy, jedno i to samo, czasem też mam dość ale staram się cierpliwie tłumaczyć.
No bo w końcu skąd ma się wszystkiego dowiedzieć jeśli nie ode mnie?

Ostatnio do perfekcji opanował słowo JUŻ? i jak gdzieś mamy wychodzić to co trzy minuty pyta "mamo już? Nie muszę mówić, że mam ochotę wtedy przez okno wyskoczyć ale liczę w myślach do dziesięciu i spokojnie odpowiadam, że jeszcze nie ale za chwilę itd.

A ubraniowe batalie też znam, mimo że wydaje się że chłopak nie przykłada wagi do tego jak jest ubrany. Zdarza się, że mamy inne pomysły i czasem ustępuję o ile moje dziecko nie zapragnie wyjść w krótkich spodenkach w środku zimy i nie będzie wyglądało jak choinka, niech czasem ma satysfakcję, że też może podjąć jakaś decyzję .

Ankawaw widać, że nie jesteś sama ze swoim problemem i wszystkie czasem mamy dość, chyba nie ma innej rady jak cierpliwie przeczekać, w końcu nasze dzieci muszą się jakoś pewnych rzeczy nauczyć .